۲۳ خرداد ۱۴۰۴ ایران آغاز صحنه‌ای بود که در آن، صلابت یک ملت با آزمونی سخت روبه‌رو شد.

هنگامی که نخستین شراره‌های حملات ددمنشانه‌ی دشمن بر خاک ایران فرود آمد، گمان می‌کردند که می‌توانند چراغ امید این سرزمین را خاموش کنند، غافل از آنکه ایران، هر بار که زخمی می‌شود، استوارتر از پیش برمی‌خیزد.

در آن دوازده روز آتش و خون، روح مقاومت همچون رودخانه‌ای جوشان در رگ‌های این ملت جاری شد و داستانی رقم خورد که نه فقط روایت یک جنگ، که روایت ایستادن بود.

فرماندهان، دانشمندانی که طی ۱۲ روز گذشته مورد هدف قرار گرفتند، هرکدام پرچمدار بخشی از امنیت و پیشرفت این سرزمین بودند و با شهادت‌شان، خون تازه‌ای در رگ‌های مقاومت جاری کردند.

تأسیسات و پدافندها آسیب دیدند، اما اراده‌ای که پشت آن‌ها بود شکسته نشد.

و پاسخ ایران از جنس آتش و صلابت بود، موشک‌هایی که از اعماق خاک برخاستند، تنها فلز و سوخت نبودن بلکه پاسخ مردمی بودند که می‌خواستند بگویند تحقیر نمی‌پذیرند و دست خالی تسلیم نمی‌شوند.

دوازده روز، هر لحظه‌اش آمیخته با درد و افتخار بود.

در این روزها، بیش از یک‌هزار نفر از بهترین فرزندان ایران به شهادت رسیدند، مردان و زنانی که نامشان با ایستادگی گره خورد و یادشان ستون پایداری این ملت شد.

حماسه‌ دوازده روزه نشان داد که قدرت حقیقی یک ملت تنها در تسلیحاتش نیست بلکه در روحی است که هرگز تسلیم نمی‌شود.

این جنگ ثابت کرد که ایران هر بار که هدف قرار گیرد، از دل خاکسترش برمی‌خیزد.

دوازده روز گذشت، اما آنچه به‌جا ماند، داستان ملتی بود که در برابر سیاهی ایستاد و اجازه نداد شعله‌ امیدش خاموش شود.